اگر روزی به یکی از موزه های کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس رفتی ٬ شگفت زده نشو. موزه های موجود در این کشورها با موزه های کشور ما قابل مقایسه نیستند! دولت های کشورهای عربی میلیون ها دلار خرج میکنند تا بلکه موفق بشند و بتونند یک کوزه شکسته یا یک تخته بریده شده و...را از زیر زمین پیدا کنند و در موزه قرار بدهند.وقتی به موزه ملی امارات میری از یک طرف خوشحال میشی که متوجه میشی چقدر آثار باستانی کشور و موزه های ایران قوی و غنی هستند و از طرف دیگه ناراحت میشی به دلیل اینکه متوجه میشوی این همسایه های ما با تمام وجود و افتخار از همین وسایل ساده محافظت میکنند در حالی که در کشور ما روز به روز آثار با ارزش باستانی ایران به تاراج میرود.

مطلب دیگه ای که باید اضافه کنم این است که یک موزه بسیار شیک در خیابان معروف جمیرا٬ به اسم معراج٬ در شهر ما وجود دارد که برخی از صنایع دستی و آثار باستانی ایران و برخی کشورهای اطراف هم در آن قرار داده شده است.جای بسی تاسف است که برخی از شاهکارهای ایرانی در این موزه و خارج از ایران قرار دارد و البته بعضی از این آثار هم به اسم عربی معرفی میشود!

* * * * *

همه این مسائل در حالی اتفاق می افتد که دولت دلسوز ایران ! به خاطر کمک به کشاورزان محروم منطقه استان فارس٬ اصرار عجیبی به آبگیری سد سیوند دارد.من البته به شخصه از دولتی که در اوایل پیروزی انقلابش ٬ مواض ضد فرهنگ ایران گرفت انتظاری ندارم ولي از مردم كشورم كه ادعاي اين همه كوروش پرستي و تاريخ ۲۵۰۰ ساله (نه فرهنگ ۲۵۰۰ ساله) دارند انتظار ديگري دارم.همانطور كه از خودم هم انتظار ديگري دارم.متاسفانه ما مردم در مورد اين مساله اصلا حساسيت به خرج نداده ايم و هرچه هم به اين مساله نزديك ميشويم تغيري در احساسات مردم نميبينم.آيا همراه با خبر خوش هسته اي در ۲۲ بهمن٬ اين خبر هم خواهيم شنيد؟

براي جلوگيري از آبگيري سد سیوند چه كرده ايم؟‌براي اسم كوروش ٬ مردي كه از صبح تا شب اسمش را به زبان مي آوريم٬ چه كرده ايم؟ آينده و آيندگان ما را نخواهند بخشيد!

http://www.savepasargad.com/